Cobi brengt kleur in woonzorgcentrum De Pol: 'Het bloemstuk is niet het belangrijkste'

In het zonnetje op het terras van De Pol vertelt Cobi enthousiast over haar vrijwilligerswerk. Tijdens het gesprek zwaait ze wat af. En voor een praatje met een dame maakt ze tijd. De agenda wordt er zelfs bij gepakt en Cobi noteert vast de datum voor het bloemschikken. “Deze mevrouw komt al heel lang bij het bloemschikken. We hebben de overeenkomst dat we alles in de agenda zetten. We houden beide van plannen.”

Een andere vrijwilliger komt even buurten om wat af te stemmen voor een kaartenactie van de kerk. Cobi is hier duidelijk thuis en het is een ‘ons kent ons’ in De Pol. 15 jaar geleden werd Cobi vanuit de kerk gevraagd om bewoners van hun kamers naar de kerkdienst in De Pol te brengen.  

Voor haar geen enkel probleem. “Ach, dacht ik, of ik in De Fontein naar de kerkdienst ga of in De Pol. Dat maakt niet uit. En een rolstoel duwen, dat kan ik wel.” Omdat er maar drie of vier keer paar jaar vrijwilligers vanuit De Fontein gevraagd worden, was het ook overzichtelijk. Nog steeds is ze regelmatig op zondag in De Pol te vinden. “En weet je?”, zegt ze stralend. “Mijn hele stoere zoon van 22, die in de bouw werkt, die helpt ook altijd mee. Ik ben daar echt verschrikkelijk trots op!”

Zo’n 10 jaar geleden las Cobi in de nieuwsbrief dat De Pol vrijwilligers zocht voor het bloemschikken. Ze vertelt: “Ik ben creatief en ik vind bloemschikken heel erg leuk. Dus ik ben ervoor gegaan.”  Samen met haar moeder en twee vrijwilligers is ze het bloemschikavontuur aangegaan. De activiteit moest vooral laagdrempelig zijn; niets moet en er kan heel veel. “In het begin zaten we in een klein kamertje. Inmiddels regel ik samen met mijn moeder het hele plaatje. Ik doe de inkoop, van onderborden tot bakjes en ik zorg dat de bloemen er zijn.” Ook informeert Cobi de afdelingen en coördineert ze wie opgehaald wordt voor het bloemschikken.

Bij De Pol worden vrijwilligers gezien als waardevolle medewerkers. Dat merkt ze bijvoorbeeld door de verjaardagskaart die ze ieder jaar ontvangt. Met kerst staat er een volwaardig kerstpakket voor haar klaar. Ook op de ‘dag van de zorg’ is er altijd een cadeautje voor de vrijwilliger. “Ik schaam me er soms wel voor”, zegt Cobi. “Want wat doe ik nu helemaal?”

Het belangrijkste vindt Cobi het honderd procent vertrouwen dat ze krijgt om een activiteit helemaal zelf te organiseren. 
Ze realiseert zich heel goed, dat door het enorme personeelstekort en de druk op de zorg, het heel belangrijk is dat er vrijwilligers zijn. “Door vrijwilligers draait alles door en kunnen we de bewoners net dat beetje extra aandacht geven."

Een kopje koffie drinken, even luisteren of een arm om iemand heen slaan: het is zo belangrijk voor de bewoners van De Pol. Het bloemschikken is uiteindelijk bijna ondergeschikt aan wat er tijdens de activiteit gebeurt. “Natuurlijk is iedereen trots op wat ze gemaakt hebben. Maar ik krijg de meeste energie als ik een ‘dankjewel dat je er voor mij was’ hoor. Ze zijn zo blij dat ze even van hun kamer af kunnen. De mensen voelen zich weer onderdeel van de samenleving."

Cobi vult aan: “Eenzaamheid speelt een grotere rol dan we vaak denken. Het is geen onwil dat de mensen geen tot weinig bezoek krijgen. Het is niet realistisch om te verwachten dat familie iedere dag langskomt.”  Cobi weet uit ervaring hoe zwaar mantelzorg kan zijn. Naast haar baan en de zorg voor het gezin, was ze aan het mantelzorgen voor haar schoonvader in Breda. “Dat deed ik echt met heel veel liefde, maar het kost veel tijd. Je moet schipperen met je andere verplichtingen en het vraagt ook veel van je gezinsleven.” Cobi stelt dat beide partners nu vaak moeten werken en dat je daarmee ook niet meer kan verwachten dat ze iedere dag bij hun familielid zijn.

Wat het vrijwilligerswerk haar zelf heeft gebracht? Daar hoeft Cobi niet lang over na te denken: “Het heeft mij een andere kijk op de wereld gegeven. Ik heb snel mijn oordeel klaar en deel die soms ook te snel. Inmiddels weet ik ook dat ik even moet doorvragen, want achter ieder gedrag kan een belangrijke oorzaak liggen. Ik ben niet per definitie milder geworden, maar denk wel wat langer na nu."

Dat de mensen zo dankbaar zijn voor wat ze doet, geeft haar ook echt energie: “Daarom ga ik wel iedere keer hier naartoe, ook al ben ik heel erg moe.”

Anderen helpen is haar met de paplepel ingegoten. Haar oma hielp anderen altijd, haar moeder is nog altijd actief als vrijwilligster bij De Pol en ook Cobi's gezin doet vrijwilligerswerk. Als gezin helpen ze voor Duchenne Heroes, dat geld ophaalt voor mensen met een aangeboren spierziekte.

“We zijn net terug van een mountainbike evenement. Mijn man bouwt de tenten op, de twee zonen helpen ook met opbouw en de stroomvoorziening en ik sta bij een checkpoint tijdens de fietsdagen.” Het geeft het hele gezin veel voldoening. “Daarnaast  is ook altijd weer het besef hoe gelukkig je bent met twee gezonden kinderen”, zegt Cobi.

Stoppen met bloemschikken? Daar denkt Cobi voorlopig nog niet aan! “Ik geniet echt van de mensen die bezig zijn. Als dan die ene mevrouw van in de 100 het gipskruid maar hoger en hoger in haar bloemstuk steekt, kan ik daar alleen maar met een grote glimlach aan terug denken.”

En als er visite meekomt naar het bloemschikken geniet Cobi nog meer: “Dan zie je moeder en dochter samen bezig. Dat zijn hele mooie momenten voor mij, maar ook voor die bewoonster.” Sinds vorig jaar zijn er vrijwilligers bijgekomen en vormen zij met elkaar een gezellige club. Daardoor is er voor alle vrijwilligers ook de vrijheid om op vakantie te gaan en zijn er bij ziekte vaak ook genoeg vrijwilligers.

“Ik ga er echt iedere keer met veel plezier naar toe. Ik kom ook iedere keer weer heel gelukkig thuis.”