COlumn "De buurtsuper"

Je kende de eigenaar bij naam, en hij kende jou vooral bij wat je meestal kocht. "Weer melk en brood?" zei hij dan al voordat je iets kon pakken. En als je iets anders pakte, keek hij je aan alsof er iets bijzonders aan de hand was in je leven.

Binnen was alles overzichtelijk, maar toch ook niet. De paden waren smal, de aanbiedingen stonden altijd op plekken waar je ze niet verwachtte en de kassabon was meer een gesprek dan een lijst. "Hoe is het met je moeder?" vroeg de kassière terwijl ze je aardappels scande, en voor je het wist vertelde je ineens dingen die je niet eens van plan was te vertellen.

Er hing altijd radio aan, zacht op de achtergrond, en soms zong iemand mee zonder dat het gênant was. "Het leven is hier gewoon wat langzamer," zei de eigenaar ooit tegen mij, "maar dat is niet erg, want je mist minder." Ik weet nog dat ik dat toen een rare zin vond, maar later begreep ik hem beter.

Kinderen kregen een snoepje zonder dat het gevraagd hoefde te worden, ouderen namen de tijd om een praatje te maken bij de groenteafdeling alsof het een officiële afspraak was, en niemand had echt haast behalve misschien iemand met een lekke band of een vergeten verjaardag.

Er was ook iets geruststellends aan die vaste gezichten. Je wist wie er achter de kassa zat, wie de winkel vulde en wie altijd even bleef hangen bij de aanbiedingen alsof hij een levensbeslissing moest nemen over een pot pindakaas. "Je hoeft hier niks te zoeken," zei iemand eens tegen mij, "want je vindt het vanzelf wel."

En dat klopt eigenlijk nog steeds. Het ging nooit alleen om de boodschappen, maar om het ritueel eromheen. Even eruit, even mensen zien, even weten dat je onderdeel bent van iets kleins dat gewoon blijft draaien.

Misschien was de buurtsuper vroeger niet alleen een winkel, maar een soort woonkamer van de straat. En als ik eraan terugdenk, hoor ik nog iemand roepen: "Zal ik het even voor je inpakken?" terwijl je eigenlijk alleen maar kwam voor een brood.