Column 'Een camping op de Veluwe'

Met een dampende mok koffie stap ik de veranda op. Het gras glinstert nog van de dauw en ergens verderop klinkt het zachte gelach van een gezin dat op weg is naar de broodjesservice. Vakantie heeft een eigen tempo. Alsof de klok hier een uur langzamer loopt.

Even later wandel ik over de paadjes van het park. Mensen groeten elkaar alsof ze elkaar al jaren kennen. Een opa probeert zijn kleindochter te leren vissen, terwijl zij veel meer belangstelling heeft voor de eendjes die nieuwsgierig om haar heen zwemmen. Een jong stel fietst lachend voorbij. Ze missen bijna de afslag, maar ook dat levert alleen maar meer gelach op.

Bij de Brasserie neem ik plaats met een vers broodje en een tweede kop koffie. Niemand zit op zijn telefoon. Er wordt gepraat, gelachen en soms gewoon genoten van de stilte. Dat is misschien wel het mooiste aan een plek op een camping waar je niets hoeft te bewijzen. Je mag er gewoon zijn.

Ik kijk om me heen en besef dat geluk vaak veel kleiner is dan we denken. Het zit niet in grote plannen of dure uitstapjes. Het zit in een vriendelijke groet, de geur van versgebakken brood, een zonnestraal op je gezicht en de wetenschap dat de dag nog helemaal open ligt.

Als ik terugloop naar het huisje, hoor ik iemand zeggen: "Wat is het hier toch heerlijk rustig."

Ik glimlach. Dat is precies wat ik ook dacht.

En ineens voelt maandag niet als het begin van een drukke week, maar als het mooiste cadeau van de vakantie.