Column 'Even niet bereikbaar'

Nog voordat een gedachte helemaal is afgemaakt, komt er alweer een bericht binnen. We reageren voordat we hebben nagedacht. We vullen iedere lege seconde met geluid. Een telefoon die trilt, een scherm dat oplicht, een rood bolletje dat ons vertelt dat iemand ergens iets van ons wil. En dus kijken we. Op de fiets. Aan tafel. In bed. Zelfs tijdens gesprekken met iemand die tegenover ons zit.
We noemen dat contact.
Maar soms vraag ik me af of het niet precies het tegenovergestelde is. Want wat gebeurt er met een mens die nooit meer alleen is met zijn eigen gedachten? Vroeger kon je in de trein uit het raam kijken en vijf minuten lang helemaal niets doen. Niemand wist waar je was. Niemand kon je bereiken. Je hoefde nergens op te reageren. Je mocht gewoon bestaan. Nu vinden we dat al snel zonde van onze tijd. Een lege minuut voelt bijna als een gemiste kans.
Misschien is dat ons grootste probleem niet: dat we te veel op onze telefoon zitten. Het probleem is dat we verleerd zijn om niets te doen. Om te wachten en na te denken voordat we antwoorden. Om iemand aan te kijken zonder ondertussen half ergens anders te zijn.
Bereikbaarheid is handig.
Maar altijd bereikbaar zijn is iets anders. Misschien hebben we af en toe niet meer verbinding nodig, maar juist wat afstand. Zet die telefoon eens weg. Niet om de wereld te ontvluchten, maar om weer te merken wie er naast je zit.
En misschien, heel misschien, hoor je dan eindelijk weer wat je zelf denkt.