Dorpsgedicht: Op de vlakte
Onderstaande gedicht werd op de landelijke dag van stads- en dorpsdichters uit Nederland en Vlaanderen door de vakjury geselecteerd uit ruim 60 inzendingen; daarvan werden er 20 geselecteerd en waren er drie prijswinnaars; onze dorpsdichter ontving de tweede prijs.
Op de vlakte
Geef me één zo’n dag
van vrije uitloop, dorp en straten
achterlatend. Een waterige zon die bleu
opkomt, vlak veld dat uitnodigend wacht,
trillende verten als decor voor scherende
zwaluwen. Ik wentel me in zomerdromen.
Zo’n dag waarop de koperzon hemel
en aarde onbarmhartig in vuur en vlam zet,
zelfs de wind zich erbij neerlegt. Alles zingt,
boort elke oppervlakkigheid de grond in. Klein
zoek ik de schaduw op, zijg en zwijg,
sprakeloos, niet woordeloos.
Zo’n dag waarop de zon als sluitstuk
zwaar, groot, met imponerend afscheid,
zijn greep op het halfrond verliest,
aanstalten maakt te verzinken.
Ik raap mijn gedachten bij elkaar
en neem de vlakte mee naar huis.
Ton van Leijen
💬 Mail ons!
Heb jij een tip of opmerking? Mail naar de redactie: [email protected] of bel 0341-798 298